yalnızlık güzeldir

Hep bi seylere tutunarak yaşıyoruz farkında olmadan peki neden ? bu soruyu soruyor muyuz acaba kendimize. Neden insanlar hep bi seye inanmalı ve tutunmalı hayatta. Bu inanç tanrı inancı da olabilir tutunulan şey bi arkadaşta olabilir. Yalnızlıktan neden bu kadar korkuyoruz acaba ? onunla yüzleşmek neden bu kadar zor onunla beraber yaşamak. Insan yalnızlıktan korkuyor,yalnızlık hayattan kopmak olarak anlaşılıyor belkide. Etrafımızı saran onca insanla yalnız kalamayız. Ne kadar istesekte olmaz. Alışılan tempo bizi kendisiyle sürükler. Bazen insanların yalnız olmaya ihtiyaçları vardır kimseyle konuşmak istemiyorum moduna girerler.  iki gün sonra bakarsın yine eski hayatına geri dönmüş. Ben tek başına olmayı savunmuyorum ama bence insan tekte kalmalı hayatında. Etrafında birileri olmadan da bir şeylere tutunmadan da hayatını yaşayabilmeli. Kendi adımlarını atıp ben de varım demeli. Tek başınalık kendine güven,cesaret ve kararlılık gerektirir. Herkes yalnız kalmayı beceremez hep yanında birileri olsun birileri tarafından kabul görülsün ister. Ama neden ? bence denenmeli, yalnız kalınmalı hayatın bir döneminde. Yalnız kalınmalı derken eve kendini kapatmalı konuşmamalı demiyorum. Sadece hızlı akan hayat akışına başkalarıyla değil tek başına kafa tutabilmeli insan. Onun fikirleri olmadan kendi fikirlerini hayata sunmalı. O zaman yalnızlığın güzelliğini ve sakinliğini görür. Her şeyin ortası iyidir her zaman. Ne çok yalnız,ne çok birlikte. Ilişik bir şekilde yaşanmalı. Yalnızlığa konulmuş kalıp düşüncelerden sıyırmalı kendini insan,kalıpların dışına çıkıp yalnızlığı da yaşamalı kendi iç sesiyle yürümeli yolunu.