Kurtuluştu belkide tüm isteği, kaçış. Kendini tam anlattığını sanarken insanlar üstüne gelmeye devam ediyordu. Sanki kapana kısılmış ve herkes ona doğru geliyormuş gibi. O küçüktü etrafındakiler büyük, sert. Onu görmeden herkes içinden geldiğince yürüyordu, yuvarlanıyordu , çarpıyordu her seferinde. Her çarptığında aldığı darbeler onun canını yakarken o ne zaman kurtulucam sorusunu soruyordu kendine. Sadece kendine soruyordu, önemli olan da buydu zaten. Kendine sorabilmek, durumuyla yüzleşebilmek korkmadan. Hiçbir zaman kalkmak için başkalarına ihtiyaç duymamıştı. Kurtulduğunu sanarken onu saran bu kaos bitmeliydi ve biticekti çünkü inanıyordu. Yolda yuvarlanarak bulacaktı çıkışı o.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder