Bazi kitaplar birden cok sey anlatir insana ama o an anlamayiz onun anlatmak istedigini, icinde barindirdigi tuttugu o gizli anlamlari. Daha sonra gunler,haftalar,aylar hatta belki yillar gecer doner bakariz onlara. Bizim algimizin genislemesiyle onlari anlama kapasitemiz de gun gectikce biz farkinda olmadan artmistir. Tekrar elimize aliriz, altini cizdiklerimize bakariz. Su an hala boyle dusunuyor muyuz acaba, hala oldugumuz yerde miyiz yoksa artik o cizdiklerimizi geride mi biraktik ? Kendi adima konusmam gerekirse evet geride biraktim, birakmisim daha dogrusu farkinda olmadan bircogunu. Zamanla, yasayarak , ogrenerek belkide. Neden o zaman boyle dusunmusum diye soruyorum kendime, beni bu dusunceye iten nedenler neydi ben neden bunlarin altini cizmisim neden uzgunmusum veya neden bu kadar mutluymusum. Bana bu duygulari yasatan(lar) kimdi ve bugun nerdeler, ne yapiyorlar ? Neden bu kadar hizli donen bir dongu var ve ben bunun neresindeyim beni ne kadar etkisi altina alabiliyor ?
Hepsi sanki bilinmez yollar ve ben bu yolun baslangicinda yasadiklarimi unutmayacagim derken su an en kucuk bir parcayi hatirlamak icin bile guc sarfetmek zorunda kalabiliyorum. O cumleler hayatimin onemiyken ve ben onlari hep en bastan okumayi severken su an bakip anlam veremiyorum, siliyorum. Belkide gecmisi siliyorum o cumlelerle , yasadiklarimi veya yasayamadiklarimi , umutlarimi , umutsuzluklarimi , sevigimi, sevgisizligimi, mutlulugumu , mucizemi , kendimi ve onu, seni. Ama hep yeniden okuyorum, baska seyleri bu sefer onemsedigimi goruyorum. Mesela anlamsizligi, dinginliği, tek biriyle bulduğum huzuru, gulusumu. Degismisim diyorum evet bulundugum konum , insanlar degistirmis beni. Nasil biri yapmis peki ?
Buna kendim cevap veremiyorum, baskalarina birakiyorum sayfami.
